Όταν η απελευθέρωση του ντίζελ σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη έγινε επιτέλους πραγματικότητα, η ελληνική αγορά αυτοκινήτου βρισκόταν σε μία πολύ ιδιαίτερη κατάσταση. Μέσα στην κορύφωση της οικονομικής κρίσης, όλοι ψάχναμε ένα αυτοκίνητο που να μην καίει «τίποτα». Σε αυτή την αναζήτηση η άρση της απαγόρευσης έδωσε την απάντηση.

Τα πετρελαιοκίνητα αυτοκίνητα Euro5 ήταν αρκετά καθαρά για τις δύο μεγάλες πόλεις μας, ενώ συγχρόνως προσέφεραν καταναλώσεις που κανένα βενζινοκίνητο αντίστοιχης απόδοσης δεν είχε.

Το να αγοράσεις αυτοκίνητο το 2011 και να μην ήταν diesel έφτανε να ακούγεται λάθος. Στο κάτω κάτω, με την αγορά να αναμένετο να κρατήσει έτσι για τουλάχιστον 10 χρόνια, τα ντίζελ θα έπαιζαν μόνα τους και στα μεταχειρισμένα, όταν κανείς πλέον δεν θα σκεφτόταν να αγοράσει οτιδήποτε άλλο εκτός από πετρελαιοκίνητο.

Τι άλλαξε;

Αυτό που άλλαξε ριζικά, ήταν η στάση όλων απέναντι στο ντίζελ. Με το σκάνδαλο VW o κόσμος έμαθε πως όχι μόνο μία μάρκα είναι απίστευτα πάνω από τα όρια, αλλά με την ανοχή όλων, όλα τα ντίζελ ρυπαίνουν πολύ παραπάνω από ότι προβλέπεται. Και οι ρύποι είναι ρύποι επικίνδυνοι για την υγεία, όχι απλά διοξείδιο του άνθρακα που επιβαρύνει το περιβάλλον. Οι ρύποι, τα όρια των οποίων τα ντίζελ ξεπερνούν, σκοτώνουν μισό εκατομμύριο ανθρώπους κάθε χρόνο στην Ευρώπη.

Την ίδια στιγμή, τα τελευταία πέντε χρόνια οι βενζινοκινητήρες έχουν κάνει άλματα. Με τα περιθώρια κέρδους των κατασκευαστών να συμπιέζονται περισσότερο, η εξέλιξη ακριβών πετρελαιοκινητήρων είναι ασύμφορη και έτσι οι μάρκες εστίασαν στα μικρά τούρμπο μοτέρ βενζίνης, που επιπλέον συνδυάζονται και με ηλεκτροκινητήρες σε υβριδικές εκδόσεις, που τα περασμένα πέντε χρόνια έγιναν πολύ δημοφιλείς.

Οι πρωτεύουσες άρχισαν να θέτουν όρια ρύπων, κάποιες διόδια με βάσει τους ρύπους, ενώ αρκετές, μεταξύ αυτών και η Αθήνα, έθεσαν χρονικό όριο για την απαγόρευση της πετρελαιοκίνησης εντός των ορίων τους.

Η καρατόμηση του ντίζελ μετά το σκάνδαλο ολοκληρώθηκε όταν οι περισσότεροι κατασκευαστές ανακοίνωσαν, πως δεν προβλέπουν σπουδαία κεφάλαια για περαιτέρω εξέλιξη της τεχνολογίας, αφού με τους νέους τρόπους δοκιμών για ρύπους Euro από το 2018 και μετά, τα ντίζελ μοτέρ ουσιαστικά πρέπει να ξανασχεδιαστούν από το μηδέν. Πολλές μάρκες έθεσαν τα μέσα της επόμενης δεκαετίας ως το τέλος του ντίζελ για τις γκάμες τους.

Τέλος, με τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα να κάνουν άλματα πρόσφατα, το ενδιαφέρον των περισσοτέρων κατασκευαστών απομακρύνθηκε ακόμη περισσότερο από το ντίζελ, στη νέα «κούρσα» για την νέα τεχνολογία.

Τι μένει στο ντίζελ; Όχι πολλά. Αυτή τη στιγμή για ένα αυτοκίνητο που αποκτάται στη Γερμανία με leasing, φυσικά το ντίζελ είναι καλή επιλογή. Για τον Έλληνα όμως, που το αγοράζει και το «παντρεύεται» για τα επόμενα 15 χρόνια, υπάρχουν δύο σημαντικοί κίνδυνοι:

Πρώτον να μην επιτρέπεται να κυκλοφορεί στις μεγάλες ελληνικές πόλεις σε μόλις 8 χρόνια, και δεύτερον να μην μπορεί να το πουλήσει όταν θέλει να το αλλάξει, γιατί ακριβώς δεν θα το θέλει κανείς.

Δεδομένης της κούρσας εισαγωγής μεταχειρισμένων ντίζελ, και του ότι η Ελλάδα κινδυνεύει να γίνει το νεκροταφείο ντίζελ αυτοκινήτων που ρυπαίνουν και σκοτώνουν τον κόσμο, αφού όταν όλοι τα ξεφορτώνονται εμείς θα επιμένουμε να τα αγοράζουμε, καλό είναι να ξέρουμε τι συμβαίνει και τι πρέπει να δούμε στο μέλλον.

Με αυτά τα δεδομένα, είναι περίεργο που σήμερα η πρόταση για το τι αυτοκίνητο να αγοράσει κανείς, είναι «οτιδήποτε εκτός από ντίζελ»; Με τόσες σημαντικές αλλαγές στο σκηνικό, είναι δυνατόν να επιμένουμε στην ίδια πρόταση με 5 χρόνια πριν; Όσο κι αν το ντίζελ ήταν μονόδρομος τότε, δεν είναι πλέον προφανές ότι αποτελεί αδιέξοδο σήμερα; Τι λέτε; 

Πηγή: http://www.autotriti.gr/