Οι αγοραστικές επιλογές του Έλληνα, είναι γνωστό ότι είναι απρόβλεπτες, ιδίως στις περιπτώσεις που υπάρχουν συμπτώματα... στέρησης.

Το βλέπουμε ξεκάθαρα στην περίπτωση των ντήζελ αυτοκινήτων, για χρόνια «απαγορευμένος καρπός» στη χώρα μας, που ανεξαρτήτως κατηγορίας ή πραγματικών αναγκών είναι (σχεδόν) μονόδρομος.

Και ίσως αυτή τη στέρηση "βλέπει" η εκάστοτε Κυβέρνηση και τιμωρεί. Θυμάστε τι έγινε με τη μείωση του Ειδικού Τέλους Ταξινόμησης επί ημερών «Νέας Διακυβέρνησης Καραμανλή» και υπουργείας Αλογοσκούφη, αλλά και τι ακολούθησε με την υπέρογκη φορολόγηση των κυβερνήσεων των Μνημονίων;

Ε, λοιπόν, δεν τελειώσαμε, καθώς και η σημερινή «αντιμνημονιακή» Κυβέρνηση (sic) στοχεύει να επιβάλει ένα τέλος ρύπων στα ντήζελ ΙΧ, συντονιζόμενη, όπως ισχυρίζεται, με αυτά που συμβαίνουν στην Ευρώπη. Με την εξής διαφορά όμως. Στην Ευρώπη υπάρχουν ντήζελ 10 και 15 ετών, τα οποία, ναι, ρυπαίνουν και «ενοχοποιούνται» για εκπομπές αιθάλης και μονοξειδίου του Αζώτου. Στην Ελλάδα όμως δεν υφίσταται στόλος παλαιάς τεχνολογίας ντήζελ αυτοκινήτων, παρά μόνον επαγγελματικών αυτοκινήτων ( κυρίως ταξί, αν και ένας ικανός αριθμός είναι υγραεριοκίνητα)…

Άρα το τέλος ρύπων που θα επιβληθεί; Στα νέας τεχνολογίας προδιαγραφών Euro 6; Πιστεύουν οι κυβερνώντες ότι με το κατευφημισμόν «περιβαλλοντικό τέλος» θα πείσουν κανέναν; Αν κόπτονται τόσο πολύ για το περιβάλλον, γιατί δεν βγάζουν εκτός κυκλοφορίας τα κρατικά ΙΧ, τα αυτοκίνητα των Δήμων, τα οχήματα αποκομιδής σκουπιδιών, τα λεωφορεία και γενικά όλα τα δημόσια και δημοτικά οχήματα που στο σύνολό τους είναι ακατάλληλα για κυκλοφορία και όχι μόνο γιατί ρυπαίνουν ασύστολα.

Δυστυχώς, μια ακόμη κυβέρνηση στοχοποιεί ότι κίνητρο έχει προσφέρει η προηγούμενη και στην περίπτωσή μας, αυτός που θα την πληρώσει είναι εκείνος που "έβαλε μυαλό" και επέλεξε ένα μικρού κυβισμού ντήζελ ΙΧ για να κινείται πιο οικονομικά… Θα ήταν πιο δίκαιο, ο περιβαλλοντικός φόρος να επιβληθεί στα ρυπογόνα αυτοκίνητα και όχι γενικά και αόριστα στα "ντήζελ" όπως τεχνηέντως διέρρευσε η κυβέρνηση.

Ουδείς αμφιβάλλει πως ένα πετρελαιοκίνητο αυτοκίνητο είναι τουλάχιστον 30% πιο οικονομικό απ' ότι ένα βενζινοκίνητο, ενώ στην Ελλάδα υπάρχει και το όφελος της χαμηλότερης τιμής του καυσίμου. Στην κεντρική Ευρώπη δεν ισχύει κάτι τέτοιο, καθώς το ντήζελ συνήθως είναι πιο ακριβό. Άρα θα πρέπει να εξετάσει κανείς εάν στο… διηνεκές, θα υπάρχει αυτή η διαφοροποίηση ή τελικά αυτός ο αναμενόμενος, λεγόμενος και ως «περιβαλλοντικός φόρος» δεν ενσωματωθεί τελικά στο καύσιμο –να δείτε που έτσι θα γίνει και θα πουν περί δίκαιης φορολόγησης, υποστηρίζοντας ότι αφορά την χρήση, κλπ., κλπ.- ώστε να εξισωθούν οι τιμές ντήζελ και βενζίνης και να υπάρξει δημοσιονομικό όφελος, καθώς ας μη γελιόμαστε αυτός είναι ο στόχος. Προσωπικά, το βλέπω να έρχεται...

Στο δια ταύτα...

Αν εξετάσουμε περισσότερο τα «οικονομοτεχνικά» που αφορούν την χρήση και κτήση ενός ντήζελ ΙΧ, θα δούμε ότι η πετρελαιοκίνηση δεν είναι πανάκεια, καθώς όπως έχουμε σημειώσει πολλές φορές, θα πρέπει να διανύει κάποιος κατά μέσο όρο πάνω από 15.000 χλμ. ετησίως προκειμένου να αποσβεσθεί το επιπλέον κόστος αγοράς των 2.500-3.000 ευρώ (βεβαίως, κάποιος πρέπει να δει και το θέμα του κόστους του σέρβις, ειδικά όταν διανυθούν άνω των 80.000 χλμ. Και τονίζουμε και πάλι, να υφίσταται η διαφορά στην τιμή του καυσίμου).

Και δεν είναι πανάκεια το ντήζελ, καθώς οι νέοι βενζινοκινητήρες είναι πραγματικά διαμάντια (ιδίως στα αυτοκίνητα πόλης και τα μικρά οικογενειακά), καθώς συνδυάζουν πολύ χαμηλή κατανάλωση και ρύπους (φυσικά, έχοντας επιλέξει ένα οικονομικό στυλ οδήγησης) σε συνδυασμό με υψηλή απόδοση, ικανοποιώντας τα μέγιστα και στον ευαίσθητο τομέα της οδηγικής απόλαυσης.

Εδώ πιο ταιριαστό παράδειγμα είναι δύο κινητήρες της Ford. Ο βενζινοκινητήρας 1.0 EcoBoost και ο ολοκαίνουργιος ντήζελ 1.5 TDCi. Τον πρώτο μόνο εάν τον δοκιμάσεις θα αντιληφθείς περί τίνος πρόκειται. Ένας εξαιρετικός κινητήρας, με αξιοπρεπέστατες επιδόσεις και οικονομία, ακόμη και σε αμαξώματα όπως του Focus (ισχύς 100 ps, 0-100 χ.α.ω. σε 12,5 δευτ., τελική 187 χ.α.ω., μέση κατανάλωση 4,6 lt, CO2 105 gr) και άμεσα ανταγωνιστικός στον 1.5 TDCi 95 ps σε οικονομία (3,8 lt, CO2 98 gr), αλλά και επιδόσεις (0-100 χ.α.ω. σε 12 δευτ. και τελική 182 χ.α.ω.).

Ευλόγως θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και το παράδειγμα του Nissan Qashqai με τον κινητήρα βενζίνης 1.2 και τον ντήζελ 1.5D, ενώ να σημειώσουμε και το νέο «άνοιγμα» εταιρειών, όπως η η Audi στους μικρούς βενζινοκινητήρες με τον 1.0 TFSI που έχει ήδη βρεί εφαρμογή στο Α1!

Είναι προφανές ότι οι βενζινοκινητήρες δεν έχουν «τελειώσει», ενώ στην Ευρώπη εδώ και κάποια χρόνια οι ντήζελ κινητήρες δεν είναι το ίδιο δημοφιλείς. Βασικότερος λόγος το γεγονός ότι έχουν «ενοχοποιηθεί» για αυξημένα ποσοστά ρύπανσης (διοξείδιο του Αζώτου) και ιδίως οι τεχνολογίας Euro4 και παλαιότερα.

Πιθανόν, να έχετε ακούσει ότι, το Παρίσι είναι εκείνο που έχει σηκώσει «κόκκινη σημαία», ιδίως στα πετρελαιοκίνητα αυτοκίνητα (ελαφρά φορτηγά 14ετίας), ενώ η γαλλική κυβέρνηση έχει σχεδιάσει ένα πρόγραμμα πριμοδότησης πάνω από 10.000 ευρώ για όσους ανταλλάξουν ένα ντήζελ ΙΧ με ηλεκτρικό, ανεξάρτητα με το εάν εδώ θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι πρόκειται για έναν έμμεσο τρόπο «επιδότησης» των γαλλικών αυτοκινητοβιομηχανιών που διαπρέπουν στην ηλεκτροκίνηση.

Έχω την άποψη ότι, το ντήζελ δεν είναι μονόδρομος και υπάρχουν πολλές επιλογές ακόμη σε εναλλακτικά καύσιμα, όπως τα υβριδικά και το Φυσικό αέριο (και η αεριοκίνηση γενικότερα) για όποιον επιθυμεί να κινηθεί οικονομικά και οικολογικά. Επίσης, το τονίζουμε και πάλι, τίποτε δεν προδικάζει ότι η διαφορά στην λιανική τιμή μεταξύ βενζίνης και ντήζελ θα εξακολουθήσει να υφίσταται εις το διηνεκές...

Πηγη;http://www.caranddriver.gr/